واقعاْ که حسادت و چشم و همچشمی چه بلایایی بر سر آدم می آورد.حتی یک آدم پنجاه شصت ساله را به جائی می کشاند که انگشت نمای خاص و عام شود.از وقتی که ما شروع کردیم به اطلاع رسانی از کارهایمان در اینترانت سازمان با استقبال زیادی از سوی همکاران مواجه شدیم و اغراق نیست اگر بگویم برای بعضی همکاران گالری عکس جذاب ترین بخش سایت شده بود و به دیدن آن معتار شده بودند.اینها چیزهائی نبودند که به مذاق «اون» خوش بیاد و تصمیم گرفت پا در جای پای ما بگذارد. مدتی نشست و مثل «ای کیو سان» سرش را خاراند و به این نتیجه رسید که راز موفقیت ما فقط و فقط درج عکسهای ما در سایت است به همین جهت شروع کرد به پاشیدن عکسهای فله ای  در اینترانت با آن ژستهای از ما بهتران. براش مهم نبود که عکس مربوط به برنامه صعود به قله ای باشه یا گردش در تپه های لالی و دره مال آقا. آنچنان کیفیتی داشته باشند که در نمایشگاه عکس پذیرفته شوند یا نه.  

بعد هم مثل ما اسم خودش را به عنوان تهیه کننده در بالای صفحه نوشت.من که می دانستم «اون» نقشی در تهیه عکسهای دیجیتال ندارد و فقط می خواهد سری توی سرها درآورد در زمان صعود به قله چمن در حضور جمعی از صاحب نظران از جمله مدیریت محترم اطلاعات و فناوری ارتباطات به او گفتم اگر بگوئی «پیکسل» یعنی چه تمام حقوق این ماه می مال تو. و اصلاْ بگو ببینم تو چه نقشی در تهیه این عکسها داشتی «اون» نه تنها از جواب سئوال اول من عاجز ماند بلکه در جواب سئوال دوم هم با شلوغ کاری همیشگی گفت:نقش من این است که عکسها را می گیرم و اسکن می کنم و به کامپیوتر می برم و چنین می کنم و چنان می کنم و و و ... تازه فهمیدم که «اون» نه تنها مفاهیم اولیه عکاسی دیجیتال مثل پیکسل را نمیداند بلکه معنی اسکن را هم نمیداند و ادعا می کند که عکسهای دیجیتال را اسکن می کند! ! ! اینجا بود که متوجه شدم که ای بابا «اون» دی جی تالش کجا بود؟؟؟

   در پایان برنامه صعود سراسری کارکنان وزارت نیرو در مشهد اتفاق جالبی برای (اون) افتاد که بد نیست شما هم در جریان قرار گیرید:
    در مراسم اختتامیه طبق سنت رایج مراسم اهدای تقدیرنامه ها ی کوهنوردان اجرا شد و نمایندگان گروههای شرکت کننده را یکی یکی صدا کردند تا تقدیرنامه های اعضای گروهشان را به آنها بدهند. نمایندگان همه گروهها را صدا کردند بجز نماینده گروه کوهنوردی نیرو(سازمان آب وبرق خوزستان) و بعد هم ختم جلسه اعلام شد و صلوات فرستادند.در این هنگام قیافه برافروخته «اون» تماشایی بود که با سرعت به سمت تریبون می رفت تا به این بی توجهی اعتراض کند. باری جلسه تمام شد و نخود نخود، هرکه رود خانه خود.اما بعد...
    ساعت 2 نیمه شب تلفن یکی از اعضای گروه نیرو زنگ زد و گفته شد که تا حالا مشغول تهیه تقدیرنامه هایتان بودیم و می توانید به اتفاق «اون» تشریف بیاورید و آنها را تحویل بگیرید.  خلاصه «اون» را از خواب بیدار کردند و او هم دست و صورت خود را شست و شال و کلاه کرد و بعد هم رفت جلوی اطلاعات هتل و خیلی مودب با آن لهجه فارسی سلیس!!! از متصدی آن خواست تا تقدیرنامه هایشان را بدهد.
    شما قیافه های دو نفر را پیش خود مجسم کنید: اول قیافه متصدی اطلاعات را که فکر می کرد «اون» خواب نما شده و سعی می کرد جلوی خنده خود را بگیرد. دوم قیافه «اون» را که شب را با آن عصبانیت سر بر بالین گذاشته و حالا هم نیمه شب این چنین...

   اين  قسمت ورزش شرکت برق منطقه اي خوزستان عجب علاقه اي به ارتفاعات بلند دارد و «اون » مدام در حال چانه زني بر سر ارتفاع کوههاست و به همين دليل در پلاکاردهائي که تهيه مي کند اکثراً ارتفاع کوهها را بيشتر از آنچه هست مي نويسد. يادمان نمي رود که پارسال ارتفاع قله 3850 متري قلم را 4150 متر نوشت حالا هم ارتفاع 2595 متري چمن مشهد را 2800 متر نوشته که عکسي از پلاکارد آن تهيه کرده ام . خلاصه بگم که اعداد هم از دست اون به فغان آمده اند.  من هم که منتظر چنين سوژه هائي هستم چندي پيش و در زمان صعود به قله اورين تصميم گرفتم «اون » را سر کار بگذارم و يک پوليتيک به اوبزنم. به همين دليل به کوهنوردان شرکت برق گفتم که ارتفاع قله را با GPS خودم 3630 متر درآورده ام در حالي که اين ارتفاع در کليه اطلاعات ارائه شده از سوي ميزبان و نقشه هاي توپوگرافيک 3500 متر اعلام شده. خلاصه «اون» آنقدر ذوق زده شد که فراموش کرد روي پلاکاردي که براي در دست گرفتن کوهنوردانش در بالاي قله تهيه کرده بود 3500 متر نوشته و در گزارشي که در کنار عکس آن پلاکارد در دست کوهنوردان د رصفحه 32 از شماره 18 پيک برق خوزستان (شهريور84)  چاپ کرده همين عدد 3630 مترساختگي مرا نوشته است که کلي اسباب مسرت ما را فراهم کرد.
     راستي منظور «اون» از اين کارها چيه؟ اگر شما ميدونيد به ما هم بگين.

یک سئوال هم از قسمت ورزش برق منطقه ای دارم:

خو ، ئی «صعود کارکنان سراسری» وزارت نیرو که حالا تو پلاکارد ونوشتی یعنی چه؟ نکنه منظورتون «صعود سراسری کارکنان» بید. اصلاْ میشه شما یه پلاکارد از خودتون در وکنید و توش فول در نه وکنید؟

          سعدی این ره به قدم رفت و به سر بازآمد                     مفــتی ملت اصــــحاب  نظر  باز  آمد

دوستان سلام.

     از حدود دو سال پیش اینجانب عکسهایی را که از مناظر و یا صعودهای گروه کوهنوردی نیروی آزاد تهیه کرده بودم در سایت اینترانت سازمان تقدیم شما می کردم و اظهار لطف های شما نیز مشوق من بود تا اینکه در این اواخر سرو کله گروه دره نوردی (ببخشید کوهنوردی)سازمان پیدا شدبا یک عالمه عکسهای اصطلاحاً زیر درختی و بعضاْ با آن لبخند ملیح و فاتحانه سرپرست آن در میان خانمها.

                  نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند            نه هر که آیـنه سازد سکــندری داند

    و بعد هم تلاش کرد تا از نشر عکسهای ما در سایت جلوگیری شود این حرکت دور از انتظار نبود زیرا عکسها و شرح صعودهای ما تفاوتهای ما را با گروه دره نوردی او آشکار می کرد و به همین علت ایشان به دنبال ایجاد زمینه ای بودند تا فقط عکسهای گروه دره نوردی خودش در سایت یکه تازی کند.

                         چو شیران برفتند زین مرغزار                کند روبه لنگ اینــجا شـکار

   ولی زهی خیال باطل. او با قیاس به نفس چنین پنداشت که ما آنقدر ناتوان هستیم که همه راهها برویمان بسته می شود. ما هم بیکار ننشستیم و از راههای دیگری نیز برای انتشار کارهای خود استفاده کردیم از جمله این سایتی که پیش رو دارید.

            ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست     عرض خود می بری و زحمت ما می داری