نمی دانید که «اون» بعضی وقتها چقدر برای من دوست داشتنی میشه. اونقدر که دلم می خواد خم بشوم و فرق سرشو ماچ کنم!! مثل همین اواخر که از کمبود سوژه برای صفحه لبخند آزاد داشتم چرت می زدم که «اون» با شیرین کاری خودش برای این صفحه خوراک تهیه کرد.
   در روزهای اخیر اگر به تابلوهای اعلانات ساختمان شش طبقه توجه کرده باشید دیده اید که «اون» فتوکپی هایی از گواهی های صعود اعضای تیمش به صعود سراسری نافرجام قله توچال که در بهمن 84 اجرا شد تهیه کرده و در تابلو ها نصب کرده آنهم بعد از پنج ماه!! در اینجا سه توضیح و دو سئوال مطرح می کنم و شما را به قضاوت فرا می خوانم:
   توضیح اول: همان طور که قبلاً گفته بودم در صعودهای سراسری این گواهی های صعود برای تمامی عوامل شرکت کننده اعم از بانی و ذاکر و مستمع و خدمتگزار که نامشان از سوی شرکتها به میزبان اعلام می شود(حتی رانندگانی که در زمان صعود مشغول نگهداری از ماشین خود هستند) صادر می شود اعم از اینکه به قله برسند یا نرسند. و یا اینکه در زمان صعود پایشان را از هتل محل اقامت بیرون گذاشته باشند و یا نگذاشته باشند و اگر در این مورد «اون» کوچکترین اعتراضی داشته باشد کافیست بگوید «جیک» تا من تصاویری از اینگونه گواهی های آنچنانی اسکن کنم و روی تیک (پیشانی) «اون» بچسبانم. بنا بر این این گواهی ها صرفاً جنبه یادگاری دارد و از نظر اعتبار صعود به قول جناب « نیما » تقریباً یک چیزی مثل کشک و دوغه!!
   توضیح دوم: در صعود توچالی که ذکر شد طبق برنامه قرار بود که کوهنوردان بعد از صعود به قله توچال از ایستگاه هفت تله کابین توچال که در نزدیکی قله است سوار شوند و با تله کابین پایین بیایند که بنا به دلایلی صعود تا قله میسر نشد و کار بازگشت از ایستگاه پنج صورت گرفت. بنا براین نه «اون» و نه  نفرات همراهش قدم بر قله توچال رنجه نفرمودند.
   توضیح سوم: «اون» در بیان چنین اخبار بی اهمیت مسبوق به سابقه است و در صعود ناموفق دیگری نیز که در آذر ۸۳ به شیرکوه یزد داشتند خبر دریافت  گواهی های صعودشان را در نشریه پیام آب و برق منتشر فرموده بودند.
   و اما سئوال من: «اون» چرا این اخبار مهیج دریافت گواهی صعود را فقط در مواقعی به اطلاع مشتاقان می رساند که خود و نفراتش موفق به انجام صعود نشده اند؟
   و بالاخره سئوال همیشگی من از «اون»: دوست عزیز لال میشی اگر راست بگی؟ یا میمیری اگر دروغ نگی؟