در پي شرکت اينجانب در گروه اعزامي شرکت برق منطقه اي خوزستان به راهپيمائي سراسري کارکنان وزارت نيرو از طارم به ماسوله و قبول سرپرستي آن گروه، براي عده اي از دوستان اين شبهه به وجود آمد که من مسئوليت کوهنوردي شرکت را بر عهده گرفته ام و مرتباً با گفتن تبريک مرا مورد لطف خود قرار مي دادند. البته در هر مورد بنده توضيح لازم را به اين عزيزان داده ام ولي چون اين تصور به صورت گسترده اي در سطح شرکت پراکنده شده لازم ديدم که توضيحات خود را نيز به شکل گسترده تري به اطلاع عموم برسانم:
   1- در طول يک سال گذشته رئيس قسمت ورزش بارها چه شخصاً و چه با فرستادن واسطه ها از من درخواست کرده بود که در صعود هاي سراسري شرکت کنم و من اگر چه شرکت در آن برنامه ها را از ديد استفاده از امکانات و تسهيلات شرکت حق مسلم خود مي دانستم ولي به عنوان اعتراض به سوء مديريت در ورزش از شرکت در آن برنامه ها امتناع کرده بودم.
   2- در اين مدت نامبرده از اين برخورد من سوء استفاده مي نمود و چنين وانمود مي کرد که از سوي او حسن نيت و از سوي من ناسازگاري وجود دارد و شرکت من در آن برنامه به منظور نشان دادن حسن نيت خود و پايان دادن به جو سازي هاي او بود.
   3- انتخاب اينجانب به عنوان سرپرست گروه با توجه به سوابق و تجارب من و ديگر افراد آن گروه چندان هم بي مناسبت نبود (اگرچه در محيط کاري رابطه مند و تملق محور ما آنچه اهميت ندارد سوابق و تجارب و شايستگي هاست)  ولي هيچ امتيازي براي من نداشت و برعکس نوعي حراج کردن اعتبار خود بود زيرا که به عنوان يک مدير شرکت پذيرفته بودم که در محدوده کاري يک رئيس قسمت فعاليت کنم و اين کار را صرفاً به خاطر نشان دادن حسن نيت و علاقه خود به کوهنوردي انجام دادم.
   4- در طول اين مدت کوتاه متوجه شدم که منظور اصلي قسمت ورزش از کشاندن من به سمت خود رسيدن به اهداف زير بود:
   1-4- ايجاد بدبيني و دودستگي در بين اعضاي گروه کوهنوردي زاگرس و در نهايت از هم پاشيدن آن.
   2-4- پايان دادن به انتقادات ما در سايت اينترنتي گروه کوهنوردي زاگرس از قسمت ورزش و در نهايت تبديل اين سايت به پايگاه تبليغاتي قسمت ورزش شرکت.
    با در نظر گرفتن موارد فوق در آن برنامه شرکت کردم و بعد از آن نيز با توجه به دعوت قسمت ورزش و تشويق مکرر دوستان براي ادامه خدمت در اين زمينه سعي کردم مثمر ثمر باشم ولي افسوس که بار ديگر متوجه شدم که آزموده ها را مجدداً به خطا آزموده ام. زيرا در کوهنوردي شرکت برق منطقه اي خوزستان شرايط زير حاکم است:
   ۱- مسئول گروه کوهنوردي در تنظيم برنامه هاي داخلي شرکت کمترين اختياري ندارد و محل و زمان آن را بايد رئيس قسمت ورزش که هيچگونه تبحري در اين رشته ندارد تعيين کند و جالب اين است که اطلاعات آن را نيز تا روز اعلام عمومي برنامه از همه و حتي مسئول گروه مخفي نگاه مي دارد و فقط در هنگام اجراي برنامه مسئول گروه بايد به صورت «پادو» در خدمت آنان باشد.
   ۲- در صعود هاي سراسري نيز انتخاب افراد بايد توسط رئيس ورزش و آن هم در نهايت رابطه مندي و ناهنجاري صورت گيرد به صورتي که در حالي که عده اي علاقه مند واقعي که در برنامه هاي داخلي شرکت داشته اند و زحمت کشيده اند در حسرت صعود سراسري بمانند و کساني که خود بهتر مي دانيد انتخاب شوند (حتي چند بار در يک سال)  و شايد براي شما عجيب باشد که بدانيد بعضاً کساني اعزام مي شوند که در تمام عمرشان حتي يک بار هم صعودي نداشته اند ولي براي من ديگر اين موضوع عجيب نيست زيرا مي دانم که در نظر قسمت ورزش ما، کوهنوردي سراسري همان تور گردشگري است که فرصت  استفاده از آن را بايد به عنوان هديه و در قالب روابط و بده بستانهاي اداري به اين و آن اهدا کرد.
   بنا بر اين ضمن اينکه اعلام مي دارم اينجانب هيچگونه مسئوليتي در کوهنوردي شرکت ندارم اعتقاد دارم که قبول مسئوليت در چنين محيطي يعني تبديل شدن به يک مترسک و ضايع شدن در مقابل دوستان و همنوردان و پشت پا زدن به همه آرمانها و سوابق پيشين و مبارک باشد بر فرصت طلبان و شيفتگان منصب و آن «مُفتي نَورد» هائي که هميشه همه تلاششان به اين خاطر بوده که هيچگونه پولي از جيب مبارکشان بابت کوهنوردي و حتي ضروري ترين لوازم آن مثل کوله پشتي و کيسه خواب هزينه نکنند و اکنون نيز چشمها را به آستان قسمت ورزش دوخته اند تا با کوچکترين اشاره اي با سر بدوند و به زودي يکي از «اون» ها را خواهيد ديد. کمي منتظر باشيد.

                        برو اين دام بر مرغي دگر نه                  که عنقا را بلند است آشيانه

                                                                                          بر فراز باشيد
                                                                                         علي اکبر قلمي
                                                                                             ۱۸/۷/۸۵