در این چند ماهه شاهد بوده ایم که برنامه های کوهنوردی سازمان آب وبرق خوزستان شکل جدی تری به خود گرفته و ما هم  به نوبه خود در  چند مورد آنها را مورد تأئید و تشویق قرار داده ایم لکن در مشاهداتی که اینجانب از نزدیک از برنامه های آنان داشته ام به نکاتی برخوردم که باور دارم بازگو کردن آنها می تواند مفید باشد و تنها به خاطر این باور است که آنها را بیان می کنم:
   1. در برنامه های کوهنوردی هنوز آثاری از راحت طلبی و آسان خواهی به چشم می خورد و در طی صعود به جای آنکه شوق رسیدن به قله وجود داشته باشد، مرتب نق زدن و شکایت از طولانی بودن راه و خستگی به چشم می خورد.
   2. در برنامه های کوهـنوردی معـمولاً ریتم و آهـنگ حرکت را متناسب با توان افراد ضعیف تر تنظیم می کنند ولی هدف و مقصد را تابع آنها نمی کنند اما نکته عجیب در این گروه این است که مقصد را هم این افراد تعیین می کنند بدینگونه که به محض آنکه چند نفر اعلام خستگی کردند پایان برنامه اعلام می شود و بازگشت صورت می گیرد حتی اگر ساعت 11-10 صبح باشد. البته این روالی است که در طول چند سال گذشته در این گروه جا افتاده و باید به تدریج زدوده شود. اینکه در یک گروه برای کسانی مشکلی پیش آید امری طبیعی است و قوی ترین افراد هم ممکن است دچار عارضه های کوهستان شوند و از ادامه راه باز مانند ولی این باعث نمی شود که برنامه صعود مختل شود. در چنین مواقعی معمولاً عده ای که قادر به ادامه راه نیستند در جای مطمئنی استراحت می کنند و بقیه به راه ادامه می دهند و در بازگشت همگی با هم باز می گردند. این کار چند حسن دارد از جمله اینکه عده ای که به راه ادامه می دهند می توانند وسائل اضافی را نزد بازماندگان بگذارند تا سبکبار تر شوند و افراد به جا مانده اگر زحمتشان نشود می توانند در این فاصله مثلاً تدارک یک چای را بدهند.
   3. نقش سرپرست در این گروه خیلی کمرنگ است به طوری که اگر در حین صعود شخص غریبه ای به آنها ملحق شود نمی تواند سرپرست را از بقیه تشخیص دهد. به عقیده من دوست عزیزم آقای مزاری بیش از اندازه حجب و حیا دارد به طوری که این حجب و حیا مشکلات زیر را ایجاد می کند:
‌     الف) در برابر تصمیمات او مرتباً مقاومت می شود و جر و بحث صورت می گیرد و یا اینکه بعضی ها سعی در اعمال نظر خود دارند.
‌       ب) با کمال تأسف در بعضی موارد در برابر تصمیماتی که می گیرد مورد بازخواست قرار می گیرد و شرمنده ام که بگویم حتی با تحکم و عتاب گفته می شود مثلاً چرا فلان کار را کردی و یا فلان تصمیم را گرفتی. شاید بعضی از افراد گروه به خاطر زحماتی که می کشند به  خود حق می دهند که در تصمیم گیری های سرپرستی دخالت داشته باشند که این تفکری غلط است و اگر چنین افرادی با این تفکر وجود داشته باشند بهتر است لطف کنند و نه کمکی کنند و نه سرپرستی را تضعیف کنند.
   در خاتمه باز هم مراتب احترام و ارادت خود را به آقای سعید مزاری اعلام می دارم و اعلام می دارم در حال حاضر آقای سعید مزاری بهترین گزینه برای سرپرستی این گروه می باشند و یادآور می شوم که ایشان با شخصیت ممتازی که دارند و با داشتن علاقه و سابقه خوب در کوهنوردی از جمله صعود به دماوند حیف است که گروه تحت سرپرستیش صبح به کوه بروند و ساعت یازده در حالی که کار صعود به اتمام نرسیده بازگردند. و باز هم یادآور می شوم که که اگر چنین مطالبی را تابحال نگفته ام و پیشینیان آقای مزاری را با لحن و سبک دیگری مورد خطاب قرار می دادم به خاطر علاقه و احترامی است که به ایشان دارم و در واقع هدف من این است که تجربیاتی را که در طول سالیان دراز به دست آورده ام بی دریغ در اختیار او قرار دهم ضمن اینکه هیچگونه ادعا و اصراری بر قبول آنها ندارم و توصیه می کنم که از تجربیات اساتید و افراد مجرب استفاده کنند همانگونه که ما استفاده می کنیم.