واقعاْ که حسادت و چشم و همچشمی چه بلایایی بر سر آدم می آورد.حتی یک آدم پنجاه شصت ساله را به جائی می کشاند که انگشت نمای خاص و عام شود.از وقتی که ما شروع کردیم به اطلاع رسانی از کارهایمان در اینترانت سازمان با استقبال زیادی از سوی همکاران مواجه شدیم و اغراق نیست اگر بگویم برای بعضی همکاران گالری عکس جذاب ترین بخش سایت شده بود و به دیدن آن معتار شده بودند.اینها چیزهائی نبودند که به مذاق «اون» خوش بیاد و تصمیم گرفت پا در جای پای ما بگذارد. مدتی نشست و مثل «ای کیو سان» سرش را خاراند و به این نتیجه رسید که راز موفقیت ما فقط و فقط درج عکسهای ما در سایت است به همین جهت شروع کرد به پاشیدن عکسهای فله ای  در اینترانت با آن ژستهای از ما بهتران. براش مهم نبود که عکس مربوط به برنامه صعود به قله ای باشه یا گردش در تپه های لالی و دره مال آقا. آنچنان کیفیتی داشته باشند که در نمایشگاه عکس پذیرفته شوند یا نه.  

بعد هم مثل ما اسم خودش را به عنوان تهیه کننده در بالای صفحه نوشت.من که می دانستم «اون» نقشی در تهیه عکسهای دیجیتال ندارد و فقط می خواهد سری توی سرها درآورد در زمان صعود به قله چمن در حضور جمعی از صاحب نظران از جمله مدیریت محترم اطلاعات و فناوری ارتباطات به او گفتم اگر بگوئی «پیکسل» یعنی چه تمام حقوق این ماه می مال تو. و اصلاْ بگو ببینم تو چه نقشی در تهیه این عکسها داشتی «اون» نه تنها از جواب سئوال اول من عاجز ماند بلکه در جواب سئوال دوم هم با شلوغ کاری همیشگی گفت:نقش من این است که عکسها را می گیرم و اسکن می کنم و به کامپیوتر می برم و چنین می کنم و چنان می کنم و و و ... تازه فهمیدم که «اون» نه تنها مفاهیم اولیه عکاسی دیجیتال مثل پیکسل را نمیداند بلکه معنی اسکن را هم نمیداند و ادعا می کند که عکسهای دیجیتال را اسکن می کند! ! ! اینجا بود که متوجه شدم که ای بابا «اون» دی جی تالش کجا بود؟؟؟