اخیراً شایع شده که نامه ای با امضای مجهول و یا شاید بدون امضا در ارتباط با فعالیت گروه کوهنوردی سازمان آب و برق خوزستان و به خصوص سرپرست آن خطاب به مدیرعامل سازمان آب و برق نوشته شده و در آن انتقاداتی از عملکرد آنان شده که از چند و چون آن آگاهی کاملی ندارم ولی آن طور که دوستان من به من هشدار داده اند، افرادی که در آن نامه مورد نکوهش قرار گرفته اند انگشت اتهام را به سوی من نشانه گرفته اند و مرا نویسنده آن نامه کذائی معرفی می کنند.
با پرس و جوئی که کرده ام متوجه شدم که این نامه با ارجاعات مکرر به دست افراد مورد اتهام در نامه مذکور رسیده است. در این جا اولین انتقاد بر نحوه رسیدگی به این نامه وارد است که چرا به چنین نامه ای که هویت نویسنده آن معلوم نیست چنین بهائی داده می شود و اگر بنا به ملاحظات تکریم ارباب رجوع قرار بوده که به آن رسیدگی شود از آنجائی که نویسنده نام خود را محرمانه داشته است بهتر بود رسیدگی به آن هم به صورت محرمانه صورت می گرفت چون با وضع پیش آمده با هر ارجاعی چند نفر به عنوان نویسنده نامه مورد شک و تردید قرار گرفته اند که متاسفانه در این بین اینجانب بیش از دیگران متهم شده ام که دلیل آن هم برای من روشن است و برای روشن شدن ذهن دیگران توضیحات زیر را می دهم:
کسی که این اتهام را نسبت به من در اذهان جا انداخته کسی نیست جز همان شخص درمانده ای که در این نامه مورد شکایت قرار گرفته و برای فرار از این تنگنای خودساخته به دست و پا زدن افتاده زیرا آن گونه که شنیده ام تاکنون بارها از این شکایت نامه ها به مراجع و مقامات مختلف سازمان نوشته شده و عملکرد نامبرده را زیر سئوال برده اند و اتهاماتی بر او وارد کرده اند که چندان هم بی اساس نبوده اند و این شخص با نسبت دادن نوشتن این نامه به من دو هدف را دنبال کرده: یکی اینکه در ادامه کینه توزی با من خواسته مرا تخریب کند و دیگر آنکه با ظرافت خاص خود می خواسته خود را تبرئه کند و بگوید نویسنده همه این نامه ها یکی بیشتر نیست و او هم از روی غرض ورزی نوشته و ارزش رسیدگی ندارد اگر به این نکته توجه کنیم که اخیراً او طوماری در حمایت از خودش تهیه کرده و مشغول جمع آوری امضاء است که وانمود کند اگر او نباشد اساس رشته ورزشی کوهنوردی متزلزل می شود!!! این موضوع بیشتر روشن می شود هر چند این موضوع بر کسانی که از شخصیت و کاراکتر اجتماعی او شناخت کافی دارند پوشیده نیست.
من چرا باید دست به نوشتن چنین نامه بدون امضائی بزنم؟ چه ترسی از کسی دارم؟ من که سایت اینترنتی گروه کوهنوردی خود را در اختیار دارم که هزاران بار مورد بازدید افرادی از کشورهای مختلف و از پنج قاره جهان قرار گرفته (صحت این ادعا را افراد اهل فن با ابزارهای کنترلی که در سایت داریم به آسانی می توانند بررسی کنند) و در این سایت بارها چه به صورت علنی و چه به صورت طنز حرفهای خود را زده ام پس دیگر چه حرفی باقی می ماند که بخواهم به صورت ناشناس بزنم؟ مگر در این نامه چه چیزی نوشته شده که من از نوشتن آن به صورت آشکار ترسی داشته باشم؟ من اگر بخواهم ایرادی بگیرم آنقدر ایراد اساسی از کار این گروه سراغ دارم که نیازی به نوشتن اینگونه نامه ها که خودم نیز اعتقادی به انتقادات مطرح شده در آن ندارم نمی بینم.
برو این دام بر مرغی دگر نه که عنقا را بلند است آشیانه
